Şerefe sevgili Şiiri - Can Elıf

Kafamda rüzgardan esintili bir gölge,
Neresi oban, neresi yuva.
İnsan her yaşta yalnız mı hisseder?
Yaş almış olsa da, ruhu düzene girer mi?
Bir kuşun kanadındaki fırtına gibi,
Hüzün de var, huzur da; hepsi içinde bir iz bırakır.
Bir kadeh rakı, sessizce gecenin ortasında,
Yavaşça akarken, huzurla sarar içimi,
Söylenmeyen sözler, yudumlarda gizlenir.
Dil lal olur, kalp sakide demlenir,
Sevgili, zamanda demlenen ruhumdu;
Ve ben, her yudumda yeniden demlenen bir içki gibi,
Zamanla kendi yalnızlığımda kayboluyorum