Şerefe Şiiri - Yusuf Berkman

Ucuz bir gülüşün boşluğunu,
Başka dişinin kaprisiyle dolduralım.
Gençliğimizi yanımızdakiyle soldurup,
Unutulabildiği kadar utanmayı unutalım.
Asaletimizi izletelim uzaklara,
Olmaz ya; daldık yine masallara.

Dolduruyor boşlukları cehaletimiz,
Seçimlerimiz mi yoksa kaderimiz?
Kalkar dostlarla yalan dolu kadehlerimiz,
İçilir şerefe; bu komedi hallerimiz!

Süsleyelim kundaktaki düşleri,
Kuşlara yükleyip bütün suçları.
Dolaşalım bir dua gibi dillerde,
Sonra sarılıp kendimize uyuyalım,
Ruhumuzu tartmadan, yükseklerden satalım.

Zalimler başrolde, yalanlar sermayemiz,
Kendi nefsimize kestiğimiz diyet.
Dünümüzün tekrarı bugün; garip,
"Kader" der geçeriz her acıya.
Gelişiriz her gün insan olmayan yanımızla,
Kalırız en sonunda yanlışlarla baş başa.

Yaşasın insan olanlar!
Şerefe dost olanlar!