Şeref Gibi Bir Dost Şiiri - Baki Ortak

Bir dostu olmalı insanın;
Mesela Şeref gibi bir gardaş, bir dost.

İnsanın bir dostu olmalı,
Adını anınca içi ısınmalı.
Kalabalıklar içinde değil yalnız,
En tenha gecende yanında durmalı.

Mesela Şeref gibi bir gardaş, bir dost,
Sözü özü bir, gönlü temiz olmalı.
Dostluğu menfaate bağlamadan,
İyi gününde değil, zor gününde aranmalı.

İnsanın bir dostu olmalı;
Bir bakışından derdini anlamalı.
“Ne oldu?” diye sormadan önce
Sessizliğinin dilini okumalı.

En dar gününde,
Herkesin yolu uzak düştüğünde,
Bir Hızır gibi yetişen
Bir dostun eli omzunda olmalı.

Öyle bir dost ki;
Düştüğünde elinden tutmalı,
Yolun karardığında ışık olmalı,
“Ben buradayım.” demesi bile
İnsanın yüreğine umut doldurmalı.

Bir dostun olmalı, inanın;
Mesela Şeref gibi bir gardaş, bir dost.

Dost dediğin,
Sadece sofranda ekmek bölüşen değil,
Lokman boğazında düğümlendiğinde
Seninle sessizce oturabilendir.

Dost dediğin,
Gözyaşını gördüğünde utanmadan silendir,
Yüreğindeki yarayı
Senden önce fark edendir.

Bir dostun olmalı insanın,
Sırtını güvenle yaslayacağı…
Ardından konuşmayacağını bildiği,
Sırrını emanetten üstün tutacağı…

Ne mal ister dostluk,
Ne makam, ne de şan…
Bir gönülden başka gönüle
Uzatılmış tertemiz bir eldir dostluk.

Bazen bir telefon kadar yakındır,
Bazen tek cümlesi ilaçtır insana.
"Merak etme, yanındayım.” dediğinde
Dağ gibi yükler iner omuzlardan.

Hayat herkesi bir gün sınar;
Kimi gelir, ilk rüzgârda savrulur.
Kimi dost görünür yıllarca,
Bir gün menfaat uğruna yabancı olur.

Bir dostu olmalı insanın;
Mesela Şeref gibi bir gardaş, bir dost.

Ama gerçek dost öyle değildir;
Zaman değişse de değişmez sözü.
Dün nasıl baktıysa yüzüne,
Yarın da öyle bakar gözü.

İnsanın bir dostu olmalı,
Adını kalbine yazdığı…
Yıllar geçse bile eksilmeyen,
Uzaklarda olsa da varlığı hissedilen.

Birlikte gülmek kolaydır,
Asıl mesele acıyı paylaşmaktır.
Güneşli günlerde herkes dosttur;
Dostluk, fırtınada yanında kalmaktır.

Ben dostluğu Şeref’te gördüm,
Gardaşlığın ne demek olduğunu bildim.
Dar günümde yetişen o güzel yüreği
Ömrüm boyunca unutmadım, unutamam.

İnsan bazen çok şey kaybeder;
Malını, mülkünü, gençliğini, zamanını…
Ama gerçek bir dostu varsa yanında,
Yeniden bulur hayata tutunacak yanını.

Bir dostu olmalı insanın;
Mesela Şeref gibi bir gardaş, bir dost.

Dost dediğin bir ömürlük duadır,
Gönülde açan solmayan bir güldür.
Karanlık gecelerde yol gösteren,
İnsanın başucunda yanan bir nur, bir ışıktır.

Bir dostu olmalı insanın;
Mesela Şeref gibi bir gardaş, bir dost.

Şeref gibi bir dost nasip olduysa,
Şükretmeli insan her nefesinde.
Çünkü böyle dostlar çok bulunmaz,
Bir ömür saklanır gönül hanesinde.

Kul Ortak der ki: Dostluk emanettir,
Gönülden gönüle uzanan nişandır.
Şeref gibi bir gardaş dost varsa yanında,
İnsan en zor yolun sonunda bile yalnız değildir.

Bir dostu olmalı insanın;
Mesela Şeref gibi bir gardaş, bir dost.

Dost dediğin candan öte can olur,
Dar gününde sığınılacak han olur.
Ömrün boyunca adı gönlünde kalır,
Gerçek dost, insana bırakılan en güzel yadigâr olur.

KUL ORTAK