Yerçekimsiz bir ortamda yaşıyorum,
Yüreğimin boşlukta yüzen,
kalbimin sonsuzluğa sürüklenen bir boşluk.
Göktaşlarına çarparak, sürükleniyorum sonsuzluğa,
her çarpışım öldürücü, kalıcı bir yara bıraktırıyor bedenime.
Bedenim sızlıyor.
Sızlayan bedenimle ilerlemeye devam ediyorum Araf a doğru…
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta