Serap ve Hicran Şiiri - Mehmet Rızaoğlu

Her köşe başında beliren o tanıdık hayâl,
Bir hayal ki ruhumun arkesine meyyâl
Mukaddes bir sır gibi saklanırsın da içimde,
Güneşin çekirdeği, can yarısı biçimde
Görürüm, yansır hayalin zamanın aynasında
Can bulur canım, yaktığın dumanın raynasında
Sen, gidilemeyen yol, ulaşılamayan menzil,
Sen, kendimden kendime tenzil
Sen, bu fani ömrün yegâne anlamı, hâlim
Sen, gönül tahtında kuğu saflığıyla bir zâlim,
Ağlaşır kendince hâli pür melâlim
Hâviye misali sineme sarılı hicranın
Görülmedi emsali asırlarca böyle ricânın
Eski şairlerin mısralarında arıyorum bu derdi;
Hasretin hecelerde Vezüv’den nebiz
Harflerin yakışı gayyadan da beterdi
Bir hasret-i canan, bir tükenmez melâl
Doldursan yokluğunla cihânı varlığına istidlâl
Ya Fuzûlî ya Bâkî ya da Nedîm ne derdi
Ben yanınca sözleri hitâma erdi
Düşlerim bari al al sunakla dolsa
Gözlerin bir an gözlerime râm olsa
Âdetidir aşkın, âşığı ağlatır derler
Dayanmaz sine Shakespeare'de dram olsa
Adetçe eksilmekte âh ömrümün ederi,
Asırlar dolduramaz gönlümdeki hederi
Mekân olmuş gözlerin ejderha nefesine
İndirir külüngü şule-i ümidin ensesine
Sensizlik ruhumu saran zifîrî bir gece,
Eski evlerin tahta masalarında gizli bilmece
Yokluğun harlıyorken şu çaresiz leylünehârı
Sevdan yorulmuş ruhumun iftihâr-ı medârı
Yetiş ey gönlümün fındıklığı Nevbahâr’ı
Yetiş ki mermer olsa adeta bu can
Sanatlaştırırdı Camillo misali bu hicrân