Dönemem yolumdan çıktım bir kere
Gün güneşsiz ben sensiz olamam
Yalanım olamaz sevdim bir kere
Sen tütüyorsun inan içimde
Gel gözlerinden aşkı içeyim
Her yudumda ah seninle güleyim
Söndü yine şehrin ışıkları
Nöbetçiyim geceyle sabaha kadar
Gözlerimde deli hasretin
Ağlıyorum geceye sabaha kadar
Herkes dalmış gitmiş
Tatlı uykuya
Bıktım içi boşalmış sevdalardan
Bıktım gözlerin anlamsız bakışlarından
Bıktım damla damla eriyen umutlardan
Bıktım anlıyor musun bıktım
Sözler sarılmış yalanlarla
Günah içimizde sönmeyen yangınlarda
Saklanmıştı karanlık bir çığlıgın ardına
Çaresizliğin acısı
Kurşun misali ağırdı gözyaşları
Kefene sarılıp ölüme koşarken yüreğim
Görmediniz duymadınız çırprnışlarımı
Ben mi kaybettim bilemem
Sen yalnız sen
Ama yalnız sen
Benim ol
Tendeki ateşinde yanıp
Gecelerde külün olayım
Sen yalnız sen
Dolaştım saatlerce
Şafak öncesi yağmurda
Yeni günün telaşıyla
Sarıverdin tebessümle
Yine sendin yine sen
Geçmişin soluğuyla gelen
Sevgi sözcüklerine günah katarsın
Dostunu zor zamanda tanımazsın
Yüreğinde merhametten eser yok
Kendini insandan mı sayarsın
Düşeş gelmiş hayatın zarı sana
Kaybolduk birer birer kaybolduk
Hayatı ilmek ilmek örmeyi zor bulduk
Sabun köpüğü aşklarla
Ne kendimize dost
Ne sevgimize umut olduk
Silindik birer birer silindik
Gündüz gecesine kavuştuğu an
Bir umutsuzluk çöker gözlerime
Nedir bu haykırış
Sessizliğimde
Duyuramam yürekli olsam da
Uykular ölümün ikiz kardeşi
Ağarmış saçları içimdeki çocuğun
Tel tel olup dökülmüş yollara
Açmış ellerini yalvarır tanrıya
Vurulmuş benim gibi bir hayırsıza
Ağlama içimdeki çocuk ağlama
Göremez kimse renksiz gözyaşlarını
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!