Sensizlik çölünde Şiiri - Servet Balıbey

Sensizlik çölünde yalnız bıraktın;
Gittin, susuz kalmış ağaç gibiyim.
Öldürmek değil mi, ateşe attın?
Çölde gezip duran küller gibiyim.

​Karanlık çöktü bak aydınlığıma,
Yalnızlık eklendi yalnızlığıma...
İsmini alnıma kazıdığıma,
Bin pişmanım inan yaşadığıma!

​Güzel yüzün her an yüzüme güler;
Mecnun oldum deli, elimde güller.
Harcadım ömrümü; geceler, günler...
Bekliyorum hani, gelmez gibisin.