Bir sonbahar akşamıydı,
Yavaş yavaş dökülen yapraklar altında,
Sensiz bir gün daha yaşıyordum.
Ama vaktin nasıl geçeceğini bilemiyordum.
Sen hiç bilirmisin,
Sensizliğin nasıl olduğunu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bilir bilir , herkes yalnız kalır , kaldığını hissettiği anlar olur.
Sevgili Mert'in şiirini sevgilerim...
Duygu,özlem ve birdeee sitem.
Güzel olmuş,Kutlarım.
Herşey güzel gönlünüzce olsun.
Sevgiyle kalın.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta