Sensizlik Şiiri - Cengiz Karadeniz

Gözlerimde gizliydi yalnızlığım
Geceleri daha bir karanlık oluyordu
Korkuyordum, çekiliyordum
Odamın senli olan köşesine
Gözümden dökülen her bir damlada
Aslında seni istiyordum, seni bekliyordum

Yalnızlığındı yüreğimi korkutan,
Beni parçalayan, hüzne boğan
O kahrolası yalnızlığın…
Bir umuttu geleceğini görmek
Beni karanlık odadan aydınlığa
Çıkaracak olandı senin
Yanımda olduğunu bilmek
Yetiyordu yorgun ve bitkin olan kalbime
Yetiyordu…

Sen olduğun zaman
Güneş doğuyordu
Soğuk ve karanlık odama
Kabuslar yerine mutluluk kaplıyordu
Sen diye atan kalbimi
Bayram sevinci oluyordu
Varlığınla gülümsettiğin gözlerimde
Çünkü sen vardın artık
bütün benliğimi Güzel kokun sarmıştı
Ama aklımda çatışmaya devam eden
“Rüya mı, gerçek mi korkusu Yerine
Yavaş yavaş sessizliğe bürünen
Kalbimin atışlarını aldı
Sen yoktun…
Kokun yoktu…
Gözlerin yoktu…

Artık uyanma vakti sevdiğim
Bu gecede seninle uyudum
Seninle kalktım
Her gün aynı saatte
Giriyorsun düşlerime
Aynı zamanda takılıp kalıyorum
Gittiğin o günde kaldım
Zaman akmıyor, saatler geçmiyor
Nefes alınmıyor
Yaşıyorsun ama cansız,
Ruhsuz ve sensiz…
Sensizlik bana iyi gelmedi
Sensizlik çok zor sevdiğim
Çok zor sensizlik