Sensizlik Şiiri - Cân Cân 2

“Hangi yana dönsem
sensizlik batıyor yüreğime.
Unutmak istiyorum adını,
kalbim karşı çıkıyor aklıma.
Güneş doğsa da
karanlıklar
bırakmıyor peşimi.”

Ve ben, yokluğuna sarılırım
gecenin en karanlığın da
Sanki senmişsin gibi,
Her nefeste biraz daha
sarılırım gecenin koynuna
Sana hasret yaşarım gibi…
öyle ya
Kim bilirki yokluğun daki beni...

***********

Son demlerimiz belki de,
Yarına kim öle, kim kala…
Bir hasret prangası var gönlümde,
Kim çıka, kim gire bu yaraya?
Omuzlarımdaki yükü
Kim ala da kim götüre,
Her adımda biraz daha ağır
Adı konmamış bu kedere?
Sancısı eksilmez insanın,
Zamanla geçmez, alışılmaz.
Boğazında düğüm olur kelimeler,
Yutkunsan da dağılmaz.
Gözünde biriken yaş
Ne geceyle silinir ne sabahla,
Kim çöze bu kör düğümü,
Kim sile kalanı hatıralarla…