Sensizlik Şiiri - Necip Emrah Aşıkoğlu

Geçen hafta Cunda'ya gittim
Yıllar önce gittiğimiz kahveyi buldum
Hangi sandalye hangi masaydi hatırlamıyorum
Oturdum birine
Herşey aynı
Güneş deniz sensizlik
O kadar sessiz ki
yüreğimin çığlıkları duyulmuyor
O kadar sensizim ki
Gözlerim gölgeni arıyor

Neyse söndürdüm cigarami ciğerimde
Son dumanı üfledim denize
Artık sensizlikten ayrılma zamanı
Sonra kalktım masadan
Döndüm baktım son kez sensizliğe
Geride bir ben kaldım benden öte
Bir de hiç yanımdan ayrılmayan
Yokluğun