Sensizliğin rengi,
bazen kahve telvesi,
bazen düşen yaprak.
Ellerim hâlâ
senin bırakmadığın boşluğu arıyor
bir odanın içinde,
sessiz çığlıklar gibi.
Sen gittin ya,
zamanın tadı değişti,
ve ben hâlâ
sana bakıyor gibi yapan aynalara
dokunuyorum.
Ama sen
belki de hiç gitmedin,
sadece başka bir düşte yaşamak istedin.
Kayıt Tarihi : 31.12.2025 22:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!