Sensizliğimi Anlamadın Şiiri - Mustafa Alp

sensizliğimi anlamadın,
sessizliğimin çığlık olduğunu duymadın.
gözlerime çöken akşamları
sabah sanıp geçtin yanımdan.

ben her gece adını
kalbimin duvarlarına kazırken,
sen bir yabancı gibi baktın
en tanıdık yaralarıma.

özlemek, içimde büyüyen
karanlık bir çocuktu,
ne susturabildim ne de sustu.
her adımımda sen vardın,
ama sen, bende hiç yoktun.

gülüşlerim yarım kaldı,
cümlelerim eksik,
hayallerim yetim.
bir tek sen tamdın içimde,
ama sen bile yarım bıraktın beni.

sensizliğim bir boşluk değildi,
uçurumdu.
düştüm.
tutacak hiçbir dal yoktu.

geceler boyunca
adını sayıklayan dudaklarım,
sabahları sessizce kanadı.
ben sustukça büyüdü acım,
büyüdükçe beni boğdu.

kalbimde seninle dolu
kocaman bir mezar var şimdi,
üstünde umutlarım gömülü.
ne zaman sevmeye kalksam,
toprağı kabarıyor geçmişin.

sensizliğimi anlamadın.
çünkü sen,
gitmenin kolaylığını seçtin,
kalmanın ağırlığını bana bıraktın.

ben hala
aynı sokakta seni bekleyen
aynı kırık insanım.
zaman geçti sanıyorsun,
ama bazı acılar
zaman tanımaz.

ve ben,
her şeye rağmen,
seni affedememekten değil,
seni hala sevmekten yoruldum.

Mustafa Alp
03/02/ 2024 04.00