Sensizken Şiiri - Eza Ak

Gözlerimden uyku akıyor,
Nefesim is kokuyor.
Ciğerlerim katran bağlamış;
Kaburgamdaki acı, görünmez bir bıçakmış.

Mecalsizim; içimde bahara karşı bir kıpırtı yok.
Kışı özler cebimdeki ellerim,
Yazı özler dalgalı, uzun saçlarım.
Hangi mevsimde kapanır derin yaralarım?

Hâlim yok yeniden yazmaya,
Zamanım da yok sağa sola koşturmaya.
Yorgunum yürüyemeyecek kadar,
Küçük dilimi oynatamayacak kadar.

Gözlerimin altı morarmış,
Sanırım ruhum bir zamanlar varmış.
Dik duran omurgamda sancılar,
Geceleri rüyamda bedenim sayıklar.

Koklamak istiyorum temiz havayı,
Çok isterdim neşeli çocukları duymayı.
Koklayamıyorum, kokun yok;
Duyamam artık, senin sesin yok.

Sağırım, duymuyor kulaklarım.
Körüm, görmüyor gözlerim.
Sensizken sızlar yaralarım;
Sensizim, ruhumu ararım.