Sensiz odalar Şiiri - Deli Bozkurt

SENSİZ ODALAR

Şimdi her yer sessiz ve kimsesiz.
Yüreğim yalnız gözlerim buğulu.
Sesim titremekte, benzim atık.
Hayallerim karışık, umutlarımsa Batık.
En çokta evimin içindeki odalar sensiz ve sessiz.

Bir Sesinle cıvıldasın istiyorum her taraf.
Cama vuran yağmurun sesi gibi.
Toprağa düşüp fidan olan tohumlar gibi.
Çiçeklerin açıpta aşk kokması gibi.

Durduramıyorum ki içimdeki sözcükleri.
Anlatamıyorum ki gözümdeki buğulu sevdayı.
En çokta bana anlam katan ismini zikretmeyi.
Çok istiyorum ama buralar sessiz odalarsa sensiz.

Kaldı yine içim çaresiz
Ne desem o da kifayetsiz.
Neyi söylesem artık sende faydasız.
Yüreğimde kanayan yaralar anlamsız.
Çünkü buralar sessiz odalar sensiz.

Dünya değil ben dönüyorum sanki.
Gece oldu kulağımda yine yankı.
Duraklar hep yalnız yolcularla dolu.
Can dediğin o da sensiz oldu.
Çünkü buralar sessiz odalar sensiz.

Kaldı mı hikayenizde mutlu bir sonu.
Yazgımız gün be gün karardı durdu.
Sen diye yeşerttiğim sarardı soldu.
Ab-ı hayat dediğin bende sonu buldu.
Çünkü buralar sessiz odalar sensiz.

Ben simdi bir berduş bir sarhoş.
Geçip gidiyorum oldum bir yoldaş.
Hazanı vurdu gönlüm yine bomboş.
Gözlerime düştü perde misali loş.
Çünkü buralar sessiz odalar sensiz.

Deryanda battım gemim kaldı kayık.
Hani sen vardın bu canda yarım artık
Şimdi bir başımayım yalnız.
Çünkü içimde bir sızı sensiz odalar.