Sensiz Bir Evde Şiiri - Mustafa Alp

ben senelerdir hayal kurduğum
bu evde sensiz yaşlandım.

öyle büyük bir ev de değil aslında,
iki pencere,
bir küçük balkon,
bir de akşamüstleri güneşi içine alan bir oda.

hatırlıyor musun,
bir zamanlar bu duvarlara
senin sesini asmayı düşünmüştüm.

mutfakta çayın kaynayacaktı,
ben masaya iki bardak koyacaktım
biri sana, biri bana.
camı açınca deniz kokusu girecekti içeri
ve sen
ne güzel hayat diyecektin belki.

ama hayat
insanın düşündüğü gibi yürümüyor sevgilim.

ben senelerdir
aynı sandalyeye oturuyorum.
masada hala iki bardak var bazen
ama biri boş.

balkondaki yasemen büyüdü,
saksı birkaç kez değişti,
mevsimler gelip geçti
ve ben her kış
pencereden yağan yağmura bakarken
senin gelmediğini biraz daha anladım.

bir insan
bir evi bekleyerek de yaşlanabiliyormuş meğer.

kapının tokmağı
yıllardır aynı sesi çıkarıyor
ama hiçbir akşam
senin elin değmedi ona.

ve şimdi
akşamları ışığı yakarken fark ediyorum.
ben senelerdir hayal kurduğum
bu evde
sensiz yaşlandım.

ama bilmeni isterim,
duvarlar hala seni tanıyor,
pencere hala sana bakıyor,
ve ben
bazen geceleri
sanki birazdan kapı çalacakmış gibi
ayağa kalkıyorum.