Sensiz Bekleyiş Şiiri - Sadık Güler

Akşam yine ağır indi şehrin omuzlarına,
Gün boyu biriktirdiklerim gecede çoğalıyor.
Zaman, içimde durmadan kanayan bir yara,
Adını anmasam da kalbim seni çağırıyor.

Yokluğun, her köşede karşıma çıkan bir yüz,
Bir sokak lambası kadar tanıdık, biraz soğuk.
Nereye baksam izlerin kalıyor geriye,
Bu kent dahi alışamadı sensizliğe.

Ne yapsam çözülmüyor içimdeki düğüm,
Aklım dağılsa bile kalbim durulmuyor.
Sabır dediğim, her gün biraz daha eksiliyor,
Geceler uzadıkça umut daralıyor.

Gelmezsen içimde çöken bu enkaz büyür,
Ayakta kalmak zor, beklemek daha zor.
Adın düşüyor dudaklarımdan sessizce,
Ve ben, seni bekledikçe kendimden düşüyorum.