Aşk vardı belki, ama sen yoktun…
o yüzden hiçbir şey tamam değildi.
Bir şarkı yarım kalmış gibiydi,
bir cümle eksik, bir nefes yarım.
Kalbim atıyordu ama ritmi bozuktu,
çünkü senin sesin yoktu içinde.
Geceler uzuyordu sensiz,
ışıklar sönüyor, şehir susuyordu.
Ben kalabalığın içinde bile
yapayalnız kalıyordum.
Aşk dediğin şey
iki kişinin nefesiyle büyürmüş meğer,
tek başına sadece gölge olurmuş.
Sensiz aşk, bir kapı aralık kalmış gibi,
ne kapanıyor, ne açılıyor…
arada sıkışıp kalıyor insan.
Ne ileri gidebiliyor, ne geri dönebiliyor.
Sadece bekliyor, Sadece susuyor.
Ve anladım ki… aşkın adı çok,
tarifi çok, hikâyesi çok…
ama sen yoksan
hiçbiri gerçek değil.
Sensiz aşk,
aşk değilmiş meğer…
sadece kalbin kendi kendine attığı
boş bir çırpınışmış.
HİKMET GÜNER
11/11/2019
Kayıt Tarihi : 13.06.2026 20:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!