Sensiz Anne Şiiri - Gülay Özdemir

Bir bayram daha geldi sensiz, anne;
bir ben değilim ki eksik kalan,
annesi, babası toprağa karışmış
nice güzel gözlü çocuk var bu dünyada.

Bu bayramda ne savaşlar sustu
ne insanlığın çığlığı dindi;
kulaklarda yankılanan o uğultu
zulmün doymayan yüzünü büyüttü yine.

Yüreklerde kapanmayan yaralar açıldı,
adı bayram olan gün utandı kendinden.
Sevinç yerine küller savruldu göğe,
umut, dilsiz bir kuş gibi düştü içimize.

Bu bayramda acılar dolaşıyor sokak sokak,
barışı unutan kalplerin kıyısında.
Kardeşlik bir hatıra gibi silinmiş,
duygular körelmiş, vicdan susmuş sanki.

Söyle anne,
böyle bir günde bayram olur mu hiç?
Çocukların gülüşü yarım kalmışken,
anneler gözyaşını içine akıtırken...

Közden bombalar düşerken yüreklere,
hasret, özlem, eksik kalan her sevgi
küfül küfül bir sızıyla iner toprağa,
adı konmamış acılar gömülür derine.

Düşünüyorum bazen,
coğrafyamı değiştirmek mi gerek,
yoksa insanın içindeki karanlığı mı?
Bu körelmiş dünyada adaletin
hesabını kim soracak, kim verecek?

Anlatabilir miyim, bilmiyorum…
Kelimeler yetmiyor bazı yaralara.
Ama susmak da ağır geliyor anne,
çünkü sessizlik de suç gibi bazen.

Bu bayramda soruyorum kendime:
barış, kardeşlik, insanlık
gerçekten öldü mü kalplerde anne?
Yoksa hâlâ bir yerlerde,
küçücük bir çocuk yüreğinde
yeniden doğmayı mı bekliyor?
15.03.2026
~ Gülay Özdemir ~