Şenlenen Tek Hanem Şiiri - Kasım Kobakçı

Kara tren kalktı, duman sardı her yanı,
Bir anlık duraksadı, o garip kervanı,
Titredi raylar, sanki inleyen bir sazdı,
Gönlümde, memleketin kaderi bembeyazdı,
Aşıyorum dağları, hasretle yanarak,
Bozkırın ortasından, güneşe bakarak.
*
Şurada bir dağ var, dumanlı başında,
O dağ bizim dağımızdır, her yaşında,
Varmasak da yanına, biz her kışında,
O dağ bizim dağımızdır, göz yaşında.
*
Şurada bir çay var, akıyor derinden,
O çay bizim çayımızdır, kederinden,
İçmesek de suyunu, biz ellerinden,
O çay bizim çayımızdır, kaderinden.
*
Her taraf sükûnetli, pınar başında taş,
Bir kağnı inildiyor, yokuşlarda yavaş,
Hatıra sinmiş gibi, o eski toprağa,
Rüzgarlar fısıldıyor, kuruyan yaprağa.
*
Her taraf sükûnetli, kilim minder ocak,
Süzülen loş ışıkta, camların ardından,
Yorgun bir yolcu gibi, geçiyor bu zaman,
Sessizlik dokunuyor, ruha kucak kucak.
*
Haydi çoban gün bitti, sürüyü topla gel,
Karanlık basmadan dön, kapanmadan engel,
Yak bakalım ateşi, ısınsın içimiz,
Dinsin artık gurbette, sızlayan derdimiz.
*
Bu topraklar şahittir, çekilen çileye,
Kulak ver şu rüzgara, o yanık nameye,
Yürürüz biz sonsuza, başımız dik vakur,
Vatanın her taşında, yürekler okunur.
*
Sözümüz senet olsun, yarına kalacak,
Yeşeren umutlarla, güneş de doğacak,
Silinir gözyaşları, biter bu son matem,
Anadolu ebedi, şenlenen tek hanem.