Seninle Biz Şiiri - Suleyman Zorman

Bana ne kadar yakınsan
o kadar uzağım kendime.
Mesafe dediğin şey
iki beden arasındaki adım değil,
iki yüreğin sustuğu yerdir.

“Kal” dedin.
Bir sözü insan nasıl bu kadar ağır söyler?
Bir harfi insanın omzuna
nasıl böyle bırakır?
Ben kalmadım mı?

Gittiysem eğer,
hangi eşyam eksildi evinden?
Hangi duvar, gölgemi unuttu?
Hangi gece, ismimi taşımadan sabaha vardı?

Ben kalmadım mı…
Bir sandalyenin sırtında asılı ceket gibi,
çıkmaya kıyamadığın bir yüzük gibi
parmağında.

Sustuğum her yerde
adınla çoğaldım.
Yakınlık dediğin
aynı odayı paylaşmak değil;
aynı yarayı kanatmaktır bazen.

Biz birbirimize
kanayan yerlerimiz kadar yakındık.
O yüzden bu kadar uzağız şimdi.
Çünkü insan
en çok dokunduğu yerde kırılır.
En çok “kal” dediği yerde
yalnız kalır.

Ben gitmedim aslında.
Bir insan bir insandan
ancak inancı kadar gider.
Ben senden değil,
içimdeki eksilmeden uzaklaştım.

Şimdi ne kadar yakınsan bana
o kadar ağır bir mesafesin.
Bir adım atsam düşeceğim,
bir adım dursam
içimde çoğalacaksın.

Sen kal dedin.
Ben kalmadım mı?
Bir ömrü,
bir tek kelimenin içinde
susarak taşıdım.

Süleyman Zorman