Seninle Bir Olmak Şiiri - Serkan Bircan

Cemre gibi düştün kalbime
Ben kışı sayende unuttum
Sen heryeri aydınlatacak ışık
Her yerde açacak bir çiçeksin
Düştüğün yeri duman adecek kadar ateşli
Değdiğin yerlere bahar getirecek kadar neşelisin
Zümrüt yeşili ormanlar yandı içimde
Kalbime ışık, gözlerime fer düştü
Ve ben söyleyemedim sana
Yıllardır biriktirdiğim sevda cümlelerini
Ne güzelliğine baktım nede başka bir yerine
Bir cümle indi kalbime vahiy gibi
Kimsenin duymadığı söyleyemediği
Kızgınım kendime unutturdular o kelimeyi
Söyleyemedim

Artık güne seninle başlıyor seninle bitiriyorum
Bunu gecede biliyor sabahta Allah'ta
Önce gözlerime sonra kalbime hapsettim seni
Sabah baksan gökyüzüne güneş
Gece baksan ay utanır senden
Bir şeye ihtiyacın varmı dediklerinde
Aklıma lades gibi geldin ilk sen
Nereye gitsem yolumu kaybediyorum
Gözlerine dalıp buluyorum yolumu
Seninle olup yanmakmı zor
Sensiz kalıp donmakmı bilemedim
Annen gibi sevdim seni
O karnında ben içimde taşıdım seni
Gözleri güneş gibi parlayan
Saçları yosun, burnu fındık sevgilim
Yaşım seni yaşadığım kadar
Ömrüm senin yanımda oldugun kadardır

Kazıdım benliğini hafızama
Her baktığımda farklı güzelliğini gördüm senin
Bin bir suretle sevdim seni
İyi oldum, güzel oldum, şirin oldum
En sonunda mevlasını arayan derviş oldum
Nasıl sevilmek istediysem öyle sevdim
Sevdim seni.
Seninle konuşurken hem yüzüm gülüyor
Hemde kalbim
Sana sarılınca geçmeyen ağrım yok benim
Bir kuşa gökyüzü dar gelirmi
İşte öyle sevdim ben seni
Kimseye ihtiyacın yok bu dünyada
Ben sana su olurum, aş olurum
Aşık olur yetmedi nefes olurum
Ben sandımki yarım kalan yanım seninle tamamlanacak
Sen bendeki yarım kalanıda götürdün
Yerle bir oldumda
Senle bir türlü bir olamadım