Senin kollarında öleceğim Şiiri - Yusuf ...

Benim seni kaybettiğim yerde durdu zaman
Takvimler yalancı, gün ziyan gece zindan
Şimdi geride kusacak kadar dolu kül tablam
Bir zehir ki sorma gitsin, başım öyle duman
Binbir yerinden defalarca vurulmuşsa insan
Dostan ve düşmandan artık diler mi aman
Nefesim tükense de yokuşlarında
Bir gün mutlaka döneceğim
Ölümse sana kavuşmanın bedeli
Ben senin kollarında öleceğim

Bilmezdin ki bilemezsin ki ne çektiğimi
Döktüler yaprağımı, dallarımı da kırdılar
Susuz, havasız, ve dahi köksüz kaldım
Seni yazacağım harfleri çaldılar alfabemden
Şairdim oysa, bak gördün mü dilsiz kaldım
Sana mektuplar yazacaktım, aşk kokulu
Pusulasız gemiler gibi adressiz kaldım
Kapansa bütün yollar, yansa da limanlar
Bir gün mutlaka döneceğim
Ölümse sana kavuşmanın bedeli
Ben senin kollarında öleceğim

İnsan zamanla anlıyor ki dün ne kadar eski
Hayallerini kaybedince yarın ne kadar uzak
O har mevsimlerde terleyen avuçlarımız
Yerini yalnızlığa bırakmış, bin mayın bin tuzak
Elde, o can sıkıntısından şişen avurtlarımız
Bir de üşümek var şimdi bir hırka bir kazak
Hem hasretim hem vuslatım oldu bu şehir
Sana sarılmak, bana unutmak bile yasak
Yürüdüğün yollardayım martıların çığlığında
Bir araya gelemeyen aşkın iki yakasında
Köpürse deniz, yıkılsa da köprüler
Bir gün mutlaka döneceğim
Ölümse sana kavuşmanın bedeli
Ben senin kollarında öleceğim

Eğer yağmurluysa hava pencereni sil
Olur ya üşürüm, ıslanırım sobayı yak
Karanlık sokaklar kaybeder insanı bil
Eğer geceyse ışıklarını hep açık bırak
Olur ya değişmişse adresin mühim degil
Soluna sakla sevdamı, sağına bir gül tak
Ben gittiğin yolları ardından yürüyeceğim
İzin verirse kader, ve nasip ederse Hak
Bir gün mutlaka döneceğim
Ölümse sana kavuşmanın bedeli
Ben senin kollarında öleceğim....