Senin Adın Aşk Olsun Şiiri - Emel Akkuş

Senin adın aşk olsun,
çünkü başka hiçbir kelime
bu kadar yakışmıyor canımı acıtmaya.
Adını anınca içimden bir şey kırılıyor,
sessiz,
kimsenin duymadığı bir yerden.

Ben seni gülüşünden sevdim,
sonra susuşundan,
sonra da gitmeyip de yokmuş gibi oluşundan.
İnsan birine böyle mi alışır bilmiyorum,
ama ben her gün biraz daha
eksilerek sevdim seni.

Bak, hâlâ aynı yerimdeyim.
Senin bıraktığın o cümlede takılı kaldım:
“Bir şey değişmedi” demiştin.
Değişti…
Ben eskisi gibi nefes alamıyorum artık.

Geceler uzun,
çünkü sen yoksun.
Sabahlar erken,
çünkü uyanınca seni hatırlıyorum.
Uyku bile teselli olmuyor,
rüyalarımda da yarım kalıyorsun.

Kalbim seni savunuyor hâlâ,
herkese karşı,
hatta bana karşı.
“Bilseydin, yapmazdın” diyor,
“Sevseydin, kalırdın” diyorum.
İçimde bitmeyen bir mahkeme var,
hâkim de sensin,
sanık da.

Senin adın aşk olsun,
çünkü ben senden sonra
kimseyi tam sevemedim.
Dokunsalar ürperiyorum,
sorsalar susuyorum.
Kalbim seni tanıyor,
başkasına yabancı.

Ve eğer bir gün
yolun düşerse buralara,
beni sorarsan…
diyecekler ki:
“Birini çok sevdi,
ama onu kendinden bile sakladı.”

Ben seni affettim belki,
ama kendimi edemedim.
Çünkü insan en çok
kalmasını beklediğine kırılıyor.

Senin adın aşk olsun…
Benim payıma düşen
bir ömürlük
özlem olsun.