Seni Susturamadım İçimden…!

Seni susturamadım içimden… ne gece aldı sesini,
ne rüzgâr savurdu izini, ne zaman unutturdu kendini.
Bir adın düşüyor ya aklıma aniden,
kalbim yine aynı yerinden titriyor derinden.

Seni susturamadım içimden… ne kadar denediysem,
her susuşumda daha çok konuştun içimde gizlice.
Bir bakışın geliyor aklıma, dağılıyor düzen,
sen geçtin ya bir kere, çıkmıyor hiçbir hece.

Seni susturamadım içimden… ne sitem işe yaradı,
ne kaçış, ne suskunluk, ne de zamanın yarası.
Bir gülüşün var ya… hâlâ yakıyor yarımı,
seninle başlıyor bu kalbin her sabahı.

Seni susturamadım içimden… çünkü sen,
bu ömrün en derin yerine yazılmış bir izsin.
Ne kadar uzak olsan da, kalbimden silinmezsin,
çünkü sen geçtin içimden… hem de en damarlı yerinden.

Seni susturamadım içimden… anladım sonunda,
bazı insanlar gitse bile kalır ruhun ortasında.
Sen de öylesin işte Hikmet’çe,
ne yaksam söner, ne silsem kaybolur…
sen içimde kaldın, en gerçek halinde.

HİKMET GÜNER
23/06/2019