Seni Sevmek sadece akla zarar Değilmiş

Seni Sevmek sadece akla zarar Değilmiş

(Delinin Güncesi)

Şimdi suskunluğumu ağırlıyorum yorgun yüreğimde,
çığlıklarımı geceye saklıyor beynim.
Sevmelerin yalan olduğunu öğrendi yüreğim;
yorgun, çaresiz ve suskun artık.
Gerçeğin ardında yatanları fark etti gözlerim —
yaşlı, kanlı ve buğulu.

Seni sevmek sadece akla zarar değilmiş,
ruhun çürümesini de öğretirmiş insana.
Her nefesin biraz daha yokluğuna benziyor,
her uykum sensizliğin derinliğinde boğuluyor.
Rüyalar bile seni unuttu,
ben hâlâ bir köşesinde bekliyorken uykuların.

Sana dua ettiğim ellerim şimdi titriyor,
seni geri getirecek dua kalmadı.
Her kelimem seni çağırıyor hâlâ,
her çağrıda biraz daha uzaklaşıyorsun.
Bir gülüşün hatrına yıllar sustum,
sessizlik boğuyor beni,
bir mezarın suskunluğu kadar ağır bu yalnızlık.

Zaman seni unutturmuyor sevgilim,
adını sayıklarken dili kanatıyor.
Kalbim bir yangının küllerinde uyuyor sanki,
her sabah yeniden yanmak için uyanıyor.
Ne kadar kaçsam da senden,
her yol yine sana çıkıyor —
ya bir rüzgârda,
ya bir şarkının kırık notasında.

Bazen düşünüyorum;
belki de sen hiç benim olmadın,
ben seni hep kaybetmek için sevdim.
İşin en acı yanı,
bunu bile bile sevdim seni,
her defasında yeniden,
her defasında biraz daha eksilerek.

Şimdi aynalara bakamıyorum,
gözlerimde hâlâ senin yansıman var.
Kendi suretime bakarken bile
senin yüzünde kayboluyorum.
Bütün şehir seni anlatıyor sanki,
her sokak başında bir veda saklı,
her ışıkta bir gölgen,
her sessizlikte adın yankılanıyor.

Ve anlıyorum artık;
seni sevmek sadece akla zarar değilmiş,
kalbe gömülen bir intiharmış aslında.
Ben hâlâ o mezarın başında oturuyorum,
adını sayıklıyorum kendi kendime:

“Unut diyorlar…
Unutmak için önce ölmek gerek.”sevdiğim

Şiir gibi– Delinin Güncesi