Seni Sevmek Şiiri - Emsile Sultan Bayrak

Seni sevmek ne güzel şey vesselâm,
 Sanki seni sevmek için doğmuşum.
 Şayet doğmasaydım da
 Severdim seni.
 Ölürken bile sevdim;
 Oradan anladım seni ziyâdesiyle sevdiğimi.
Kâlû belâda söz verdim de geldim,
 Ah, bir anlasan beni.
 Gözlerimde seni gördüm de geldim.
Hakikatten koptum,
 Dünyalarda boğuldum,
 Ruhum bu diyarlarda şâd olsun.
Kızların kulağına okundu sevdalar,
 Bir tarafta Yusuflar, bir tarafta Firavunlar.
 Safiye'ye aşık oldu Firavun,
 Dalgalarda iman,
 Geç edilmiş teslimiyet,
 Yok hükmünde o zamanlar.
Deryalar parçalandı Musa ile,
 Sular altında kaldı dünya Nuh ile,
 Balığın karnında bekleyen Yunus,
 Mabette uyur halde bulundu Davut.
 Bir damladan yaratıldı insan,
 Dünya oldu insana revân.
 Bir babadan aktım, bir anada bekledim de geldim;
 Doğdum; evvelinde doğduğumu unutarak,
 Verdiğim sözleri unuttum da geldim.
Ne Mısır, ne Rum;
 Aksa'dan bir mescidi sevdim de geldim.
 Mekke yolları çöl,
 Medine'nin sokakları hurma kokar,
 Asma bahçelerde evlatlar oynar;
 Orada bir güzel doğmuş, duydum da geldim.
Onu anlatmak bana düşmez;
 Ne kasideler, ne naatlar yazılmış,
 Okudum da bildim.
Sema da sema edermiş melekler,
 Gökte kuşlar kanat açarmış,
 Kâbe'de insan viran olurmuş;
 Hissettim de geldim.
Ben geldim sözün sonuna,
 Oku sen de yazılanı,
 Sözümü nazarsız bırakma.
Sevmek varmış bu dünyada,
 Yalandan azât olmak,
 Doğruya bağlı bir çift söz olmak,
 Şifa aramak dostun dergâhında,
 Bir salkım koparmak,
 İsa'nın göz değdirdiği bağcının bağında.
 Sevmek var yüreğin otağında;
 Sevmek için bir seven, bir de sevilen.
 Sevilmek için ne sebep var, ne neden;
 Yaralardan yâre sevmek kaldı bu günde.
Sevmek varmış bu dünyada,
 Sevilenlerden işittim;
 Ben sevilmedim de öğrendim,
 Sen sevdin de mi geldin?