Seni Seviyorum Şiiri - Muhsin Yener

Seni seviyorum dedim…
Bir kıyamet sustu gözlerinde.
Sen ise aşkı değil,
mucizeyi istedin benden.

“Güneşi getir,” dedin.
Yetmedi…
“Yıldızları sök geceden,
avuçlarıma bırak,” dedin.

Bir gökkuşağını eğip
taç yapmamı istedin saçlarına.
Ben ise
yalnızca bir insanım sandım kendimi;
meğer sen,
kuldan Tanrılık bekliyormuşsun.

“Ne diyorsun?” dedim.
Bir uçurum gibi baktın:
“İstiyorum…” dedin.

Sustum.

Çünkü ben seni
güneşim yapardım karanlığıma.
Gece denen zindana
senin adınla yıldızlar asardım.

İçimde yıkılmış köprüler vardı;
hepsini yeniden kurardım sana,
yeter ki geç üzerimden
bir bahar rüzgârı gibi…

Ama sen…
Sevmeyi bilmiyordun.

Sevda senden geçerken
sen aynalara bakıyordun.
Ben bir ömür yanmayı göze almıştım,
sen bir kıvılcımdan korkuyordun.

Ve şimdi anlıyorum:
İnsan,
sevmediği bir kalpten
güneşi bile dilense
karanlıkla döner geri.