Dışarıda kar,kış, kıyamet.
Herkes sokakta olurdu sokaklar beyaz.
Gülücük ve mutlu çığlıklar arasında,
Eski,gıcırdayan bir masada elde kalem,
Sığınırdım demli bir çayın sıcağına.
Önü türkçe,arkası tarih olan defterimi,
Kalbimi ikiye böler gibi açar,
Önceki günlerden kalan boş yerlere,
Adını yazardım.
Sonra kendi adımı duyardım sokakta.
Gitmezdim pencereye atılan kar toplarına rağmen.
Gidemezdim ki.
Güzel günlerdi,herkes mutluydu,eğlenirdi.
Ben ise yüreğimin odacıklarında,
Sana sarılırdım,
Seni severdim.
Kayıt Tarihi : 12.11.2020 22:49:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!