İpek sesinle uyurdum hep senin;
Beni ilk uyandıran yine sendin…
Sen, evlat kokusuyla sabahlarken;
Ana kokusunda, ninni söylerdin.
Sensiz gelen cennette, yoktur gözüm;
Tek, hasretinle yanmasın bu özüm…
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta