Seni Diye Diye Şiiri - Emrullah Çelik

Bir gün sır olurum toprağa ben de,
Selvi gölgesinde uyurum ben de.
Rüzgâr okur adını üstümde,
Yine seni söyler bu garip gönül.

Dağlara yaslanır sessizliğim de,
Bir ince sızı kalır içimde.
Güz yağmuru gibi düşer gönlüme,
Yine seni söyler bu garip gönül.

Seni diye diye...
Ömür geçti gitti yollar içinde,
Bir seni sakladı bu garip gönül.
Toprak olsam da unutamam seni,
Yanar da sönemez bu garip gönül.

Bir gün yollar beni alıp götürse,
Kuşlar mezarımda türkü söylese.
Bir gonca açmadan ömrüm tükenirse,
Adını fısıldar bu garip gönül.

Ay doğar geceme yüzün düşmeden,
Sabah gelir beni sana ermeden.
Bir ömür geçti seni unutmadan,
Senden vazgeçemez bu garip gönül.

Seni diye diye...
Ömür geçti gitti yollar içinde,
Bir seni sakladı bu garip gönül.
Kül olsa da sönemez bu garip gönül,
Toprak da örtemez seni gönlümden.
Yanar da sönemez bu garip gönül.

Duy beni ey yar...
Dağlar kadar sustum da geçmedi derdim...
Bir adını koydum kalbimin orta yerine...
Ne sökebildim...
Ne unutabildim...
Bir ömür taşıdım da yorulmadım...
Bir gün sır olursam toprağın altında
Bil ki son nefeste de sendin dilimde...

Seni diye diye...
Ömür geçti gitti yollar içinde
Bir seni sakladı bu garip gönül
Toprak olsam da unutamam seni
Mezara da girsem bırakmam seni
Yanar da sönemez bu garip gönül

Seni diye diye...
Bir seni sakladı...
Bu garip gönül...