Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
O gün ne zaman gelir bilmiyorum
Hey aşk denilen zalim
De gel artık ve dilediğince kanat hadi
Seni bekliyorum
Fondaki 'Şimdi uzaklardasın' şarkısının müziği eşliğinde ve kendi sesinizle dinlemek çok keyifliydi.Ne zordur beklemek.Hemde gelmeyeceğini bile bile beklemek.
Dilerim beklediğiniz gelir sayın Akar..
inseallah o gunes bir gun dogar yureginize tbrkler Sevgilerimle
Aşkın en son sözü ben olacağım
Gözlerinin içine bakıp hem de
Kimin ne dediğine aldırış etmeden
Dilime gelmiş sevdayı gizlilerde kirletmeden
Bu kez cümlenim sonunu getireceğim
Hem de dimdik ayakta durarak
Sadece sevdiğim için ve alabildiğine haykırarak
O gün ne zaman gelir bilmiyorum
Hey aşk denilen zalim
De gel artık ve dilediğince kanat hadi
Seni bekliyorum
***TEBRİKLER ŞAİR EMEGİNE YÜREGİNE SAGLIK***
O gün ne zaman gelir bilmiyorum
Hey aşk denilen zalim
De gel artık ve dilediğince kanat hadi
Seni bekliyorum......
Yaşatacağı tüm güzelliklerin yanında dikenlerine de hazırmısın...
Sevgilerimle
Bir gün ruhumu saran sızının yerini alacak umut
İçim kıpır kıpır olacak biliyorum bir gün
Sevda dedikleri nereden gelir bileceğim ve
Yaşadığımı ıspatlayacağım kendime inat
Ve işte burada atıyor kalbim diye göstereceğim dünyaya
Hem de aşkla ellerime alarak
Aşk denilen zalimi umarım zalım haliyle tanımazsınız...
Ama gelsin... gönlünüzce gelsin dileklerimle
Kutluyorum bu güzel şiirinizi...
Saygılarımla
ÇOK GÜZEL BİR YORUM OLMUŞ TEBRİKLER...NERDE BU YÜREĞİ, BU SEVGİYİ HAKEDECEK İNSAN?...YÜREKTEN SÖYLENEN, HİSSEDİLEN, PAZARA KADAR DEĞİL MEZARA KADAR DENİLEN SEVGİLER YOK ARTIK...KENDİMİZİ KANDIRMAYALIM...
Aşkın en son sözü ben olacağım
Gözlerinin içine bakıp hem de
Kimin ne dediğine aldırış etmeden
Dilime gelmiş sevdayı gizlilerde kirletmeden
Bu kez cümlenim sonunu getireceğim
Hem de dimdik ayakta durarak
Sadece sevdiğim için ve alabildiğine haykırarak ....
Ne güzel olurdu değil mi.....
Sevgilerimle
O gün ne zaman gelir bilmiyorum
Hey aşk denilen zalim
De gel artık ve dilediğince kanat hadi
Seni bekliyorum
güzel şirinizi ve final kısmını çok beğendim saygılar
..............
saygıdeğer dost şehitler ölmez şiirimi okuyup beğendiğini ve seslendirdiğini yazmışsın ve itirazımın olup olmadığını da sormuşsun ...benim için onurdur ...kahraman vatan evlatlarını ugurlarken yazılan o şiirimin seslendirilmesi ve sesinizle değer bulması beni çok memnun etti umarım dinlemek imkanımız olur..
saygılar selamlar
Ocümlenin sonunun geleceğine inanıyorum Ali bey,umutları kaybetmeden beklersek mutlaka gelecektir.Kendimi okudum şiirinizde ve beni ağlattınız.Yüreğinizde ki sevgi hiç eksik olmasın.Kaleminize sağlık.
tebrikler ali bey.selam ve dua ile.
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta