Seni Anlatmak Zor

Seni anlatmak zor.
İyi mi, kötü mü bilmiyorum henüz.
Kendim yabancı bana şu günlerde.
Elimi tutmadığın her gece
sana yalanlar söyleyebilirim,
gizlerim kelimelerimi.
Oysa en dürüst halim duruyor karşında,
bir beyaz kâğıt gibi.

Saflığım, karalanmaya mahkûm edilmiş bir ağıt.
Her gece buz kesilmiş yatağım.
Seni hayal etmek kolay değil.
Yaşlanacağım sensiz.
Yeni insanlar, yeni yüzler girecek hayatıma;
içimde hep sen yaşayacaksın.

Anılarımız filizlenecek,
tekrardan doğmayı bekleyen bir güneş gibi.
Yürüdüğümüz yollardan geçmek zor artık,
geri çekiyor beni ayaklarım.
Özlem dolu içim, yanıyor canım.

Kopartılmış bir gül gibi,
dikenlerim zayıf.
Birlikte uyuduğumuz geceler…
Dilemezdim Tanrı’dan sabah olmasını.

Sabah oldu, kuşlar uyandı.
Yoksun artık yanımda.
Elveda, sevgilim…