Maziye dalıp dalıp, giderken
Gönlümü gönlüne emanet, etmiştim.
Duydum Ki !
Çok uzaklara dalıyormuş, gözlerin.
İçtiğin çay kahveye, varıncaya kadar
Tadın tuzun da, kalmamış.
Şimdi !
Giderken kendinle, götürdüğün
O sende ki, beni ?
Avucuna koy, biraz okşa
Gün akşamın seherine durmadan.
İster !
Kır azarla, dök
Ama,
Gönder o kendi gelsin.
İster !
Al eline bir mavzer
Sür beni haznesine, canım yanmadan
Bas tetiğe, gitsin.
Nihat Kuruyer 3
Kayıt Tarihi : 2.1.2026 20:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!