Gün solgun yüzüyle gözüktü, tan yerinde.
Beliren bir o muydu sanmam, penceremde.
Bulutsu mavilikler coşku vermez ki yüreğime.
Çevrile çevrile mor grilikler hâkim oldu her yere.
Uzak dağ başları gibiyim, yorgun gülüşlerim var.
Sürgün yemişim, olduğum yer tamda bir zindan.
Nehirler bana akmıyor, bana esiyor fırtınalar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta