Umutsuz sevdalar durağındaki yanlızlığı yaşayan ben yine yalnız kaldım hayallerimle başbaşa... Ümidini tüketmiş bir bulut özlemiyle ansızın kaybolan yılların ardından seni arıyorum her defasında..... Sahte dünyanın ışıkları altındayım yine yoksun yine yoksun yine yoksun yanımda...
Aldırmam artık rüzgarın sesini.. Sen... yokken hayallerimde boş zindanlara atılırım geceleri.. Sessiz ve hayrırışların içinde ağlarım ümitlerimi kaybetmişcesine... Yine sen yokken kendimi kaybettim akşamın loş ışığında.. Bu beden, sen yokken kaybolur asi ırmağın dilinde akan yassı bir gül tanesinde.. Işık olur yüreğimde...varlığının hissi... Aldırmak yok artık sensizliği....
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta