Sen Varsın Diye Şiiri - Güven Tekin

​Gelmiş bana "Beni seviyor musun?" diyor,
Bilmiyor ki ruhum her gün sende eriyor.
Cevabım dilsiz, bakışlarımda gizli,
Zihnim seninle dolmuş, senden izli.

​Benim aklıma ben bile gelmiyorum artık,
Eski hatıraları bir kenara fırlattık.
Aynadaki aksim bile yabancı bir yüz,
Senden gayrı ne varsa gönlümde pürüz.

​Kendi ismimi sorsalar, senin adın dilde,
Savrulup gidiyorum estiğin her yelde.
Bir ben vardı bende, şimdi firar eyledi,
Aşk denilen bu dert beni benden eyledi.

​Sen varsın diye nefes alıyor bu beden,
Sormuyorum artık hayat neden, niçin, neden?
Varlığımın tapusu senin eline geçmiş,
Gönlüm dünyadan el çekip sadece seni seçmiş.

​Sanki doğmadan evvel adın yazılmış alnıma,
Senden başka bir hayal girmez oldu kanıma.
"Ben" dediğim ne varsa hepsi sende toplandı,
Sana çıkan her yol, bin umutla aklandı.

​Sana bakarken kendimi kaybetmek güzel,
Bu sevda ne mevsime sığar, ne de bir ezel.
Kendi gölgemden kaçıp senin gölgene sığındım,
Ben bu hayatta en çok seninle aydınlandım.

​Öyle bir boşluk ki sensiz kalan her saniye,
Ruhum sitem ediyor, bunca bekleyiş niye?
Kendimi hatırlamaya mecalim kalmadı hiç,
Seninle dolu bu kadeh, gel de kana kana iç.

​Demek ki sevmek, kendinden vazgeçmekmiş meğer,
Senin bir gülüşün koca bir ömre değer.
Aklıma ben bile gelmiyorum, unutma sakın;
Ben sende yok oldum, menzilim sana yakın.