Sen Var ya Sen Şiiri - Hamit Atay

Sen Var Ya Sen…

Sen var ya sen…
Bir bakışınla dünyamı değiştiren,
Bir susuşunla içimde fırtınalar koparan sen…
Adını anınca bile
Kalbimin ritmi şaşar.

Sen var ya sen…
Gülüşünü bir güneş gibi sakladım içimde,
Ama gölgen hep akşam oldu bana.
Yaklaştıkça ısındım,
Uzaklaştıkça üşüdüm.
Bir tek sende buldum baharı,
Bir tek sende yaşadım kışı.

Sen var ya sen…
Bir “gel” desen koşacak kadar deli,
Bir “git” desen yıkılacak kadar çocuktum.
Sevmek buysa dedim,
Yanmayı da kabul ettim.
Ama bilmedin…
Ateşe en yakın olanın
En çok yanan olduğunu.

Gözlerin vardı ya senin…
İçine bakınca kaybolduğum,
Çıkmak istemediğim bir uçurum gibi.
Düştüm.
Hem de isteyerek.
Çünkü bazı düşüşler
Yıkmaz insanı,
Sadece gerçeği öğretir.

Sen var ya sen…
Beni hem en güçlü,
Hem en zayıf yapan.
Adını kalbimin duvarına yazdım,
Silmek istedim,
Silinmedi.
Zaman geçti,
İnsanlar geçti,
Ama sen geçmedin içimden.

Bir gece ansızın düşündüm;
“Ya hiç olmasaydın?” dedim.
Eksik olurdu hayat,
Yarım kalırdı şiirlerim.
Belki daha az acırdı canım,
Ama bu kadar derin de sevemezdim.

Sen var ya sen…
Beni benden alan,
Sonra yine bana bırakan.
Bir gidişinle büyüttün beni,
Bir susuşunla olgunlaştırdın.
Sevda dediğin
Biraz yangın,
Biraz sabırmış meğer.

Şimdi dönüp bakıyorum da…
Ne sana kızabiliyorum tam,
Ne kendime.
Çünkü bazı insanlar
Hayata ders olsun diye girer.
Kalmaz belki,
Ama iz bırakır.

Sen var ya sen…
Hâlâ bir yerlerde adını fısıldatan.
Hâlâ bir şarkıda karşıma çıkan.
Hâlâ bir yıldız kayarken aklıma düşen…

Bil ki;
Sevdim.
Eksik, fazla, yanlış belki…
Ama gerçek sevdim.

Ve eğer bir gün
Yolun yine kalbimin önünden geçerse…
Bil ki kapım değil belki ama
Dua eden bir yanım
Hâlâ açık olacak sana.

Sen var ya sen…
Beni şiir yapan sensin.
Acımı kelimeye,
Sevdamı mısraya dönüştüren…

İyi ki vardın.
Ya da keşke hiç olmasaydın…
Bunu hâlâ çözemedim.
Hamit Atay