Sen susarken Şiiri - Filiz Odabaş

İçimde usulca, adını andım
Aklıma gelince, maziye daldım
Gözlerinle söylediklerin, varya
Seni en çok sen, susarken anladım

Bakışında yasatırdın, baharı
Uçururdun, gönlümdeki kuşları
Susarak muhabbetiniz, arttıkça
Göremezdim ğöz, üstünde kaşları

Bir kokun vardıki, ayrı kokardı
Tüm şehir senin, kokunla dolardı
Rüzgara kızardım, dagıtma diye
Kokun bana her, mevsim bahardı

Sessizdi gidişin, yok oldun birden
Yoktun ama atamadım içimden
Kaybolmadı bak, izlerin taptaze
Ne gözümden gittin, nede gönlümden

Bir gün yağmur yağdı, kokun kayboldu
Bahar kokan şehre, yokluğun doldu
Gözlerimin yaşı, gönüle aktı
Kuşlar uçmaz oldu çiçekler soldu

Seni anıyorum, sen olmasan da
Beni merak edip, aşamasında
Söyledıklerinin hepsi, aklımda
Şimdi gözler birşey, anlatmasada.