Bu zaman da hüzün bulutları yer eder oldu göğsümün ücra köşelerine
Her ne yana baksam seni görür oldum bu kahpe dünyada
İçimdeki ızdırabın kaynağını sökmeye çalıştıkça
Kırılıyor kalemim,kayboluyorum
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta