Sen Sevinçten Öldürdün

Issız bir derenin kenarında kaldım,
Şırıl şırıl su gibi gönlüme aktın.
Kurudu bu ırmaklarım, susuz kaldım,
İçimde bir çağlayan olup çağladın..

Yalnız kaldım, sen vardın benim yanımda,
Karanlıktan korktum,sen sarıldın bana.
Nefessiz kaldım, sen oldun her nefesim,
Kimsesiz kaldım, sen oldun bir tek dünyam.

Gece ses oldun bana, ıssız odamda,
Güneşe hasretken doğdun sabahımda.
Aşksız kaldım ben, kor oldun yüreğimde.
Sevgisiz kaldım, sevdan yandı yanımda,

Ben bu hayatı tamamen unutmuşken,
Sen bana yeniden baharı yaşattın.
İçimde umudum hepten kırılmışken,
Gelip sevdanla, karamsarlığı dağıttın.

Her sabah sevgiyle boynuma sarıldın,
Bu yaşımda yüzümü birden güldürdün.
Beni inanılmaz çok duygulandırdın,
Sevinçten gözlerimden yaşlar döktürdün.

Her sabah boynuma sarıldın, sarıldın,
Bu yaşımda yüzümü tekrar güldürdün.
Bir ömür susan bu zavalli kalbimi,
Sevdanla yeniden, yeniden güldürdün.

Bir damla sevgin yetti garip gönlüme,
Bakışın bahar oldu kalan ömrüme.
Kalbim seni severken yeniden doğdum,
Senin güzel aşkınla kendimi buldum.

Gülüşünle hayatıma neşe kattın,
Sensiz bu ömrü asla yaşayamazdım.
En çaresiz anımda bir tek sen vardın,
Ben bu yükü sensiz hiç taşıyamazdım.

Bu kuruyan ırmaklarıma su oldun,
Karanlık geceme doğan bir ay oldun.
Ben kendimi kaybetmişken hayatta,
Sen gelip bana yeniden ömür oldun.

Bu yaşımda yüzüme gülüşler kattın,
Unuttuğum sevinçleri hatırlattın.
Bir ömür susan kalbimi uyandırdın,
Kırık dökük kalbimi sevdanla sardın.

Bir ömür susan kalbimi,
Bir tek sen güldürdün.
Ben beklerken Azrailimi,
Sen sevinçten öldürdün.

Beni Azrail değil…
Sen sevinçten öldürdün.
Sen sevdin beni… sen yeniden dirilttin beni.