Toprağın altında ölümü bekliyor gibi yaşamım.
Sen olmayınca ne kuşlar uçuyor gökyüzünde.
Ne denizlerde dalgalar oluşuyor.
Gökyüzü yavaştan maviliğini yitiriyor.
Dar ağacında asılıyor boğazım.
Yeşermiyor toprak kuruyor günden güne.
Dökülüyor içime gözyaşları.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta