Sen Öğrettin Alfabeyi

Çok seviyorum şiir yazmayı;
çünkü her harfte sen varsın.
Her kelime,
senden kalan bir hediye bana…

Her mısra,
senden bana kalan bir hayattı;
her dize,
bir ömür saklıyordu
senden yana.

Ben her şiire seninle düştüm,
her kelimede seni aradım.
Sen öğrettin bana alfabeyi;
A, B, C değildi
beynime yazılan…

A da sendin,
B de sendin;
alfabenin geri kalanında
seni aradım.

Bilmediğim ne varsa
yüreğimde seni arşınlıyordu.
Her harf biraz sana,
her kelime biraz daha sana varıyordu.

Meğer bilmediğim alfabeler varmış;
ben senin gönlünde
başka bir dil öğrendim.

Bir harfi özlem,
bir kelimesi aşk,
bir cümlesi sen olan
bir dil…

Ve ben,
o dilde konuşmayı
senden öğrendim.

Sen bende hayat buldun;
ben sende
kendimi…

Şimdi ne zaman bir şiir yazsam,
bir harf düşüyor kâğıda;
ben yine seni okuyorum.

Çünkü benim alfabemde
ilk harf de sensin,
son harf de…

Ve bütün şiirlerim
sana çıkıyor.