Sen O Kadar Bensin Ki Şiiri - Mustafa Alp

sen o kadar bensin ki,
ayrı yaşamak zor be gülüm.
sanki göğsümün ortasından
bir parça kopmuş da
yollara düşmüş gibi.

sabah uyanıyorum,
çaydanlıktan yükselen buhar
senin nefesin sanıyorum.
pencereyi açıyorum,
rüzgar saçlarını savuracakmış gibi esiyor.
ama ne sen varsın,
ne de o eski kahkahaların.

sokaklar aynı sokak,
esnaf aynı esnaf,
simidin kokusu bile aynı.
ama ben aynı değilim.
çünkü sen yoksun.

sen o kadar bensin ki,
aynaya bakınca seni arıyorum.
gözlerimin içindeki ışık
sanki senden ödünç alınmış gibi.
gülmeye kalksam,
dudaklarım yarım kalıyor.

akşam olunca daha bir zorlaşıyor her şey.
güneş batarken
sanki içimde de bir şeyler sönüyor.
çay bardağını iki koyuyorum masaya,
alışkanlık işte.
sonra fark ediyorum,
karşı sandalyede kimse yok.

komşular soruyor.
iyi misin evlat?
ne diyeyim?
iyiyim desem yalan,
kötüyüm desem kelime yetmez.

sen o kadar bensin ki,
adını anınca kalbim hızlanıyor.
sanki içimde bir kuş çırpınıyor,
ama uçacak gökyüzü bulamıyor.

gece olunca
yastığın kokusunu arıyorum.
ellerimi uzatıyorum karanlığa,
belki elin değiverir diye.
ama karanlık da sensiz,
oda da sensiz,
ben de sensizim.

ayrı yaşamak zor be gülüm,
zor hem de çok zor.
ekmek boğazımdan geçmiyor,
su içsem tadı yok.
gülsem suç gibi geliyor,
sussam içim daralıyor.

bir gün dönersin diye
kapının sürgüsünü takmadan uyuyorum
belki gece yarısı anahtarınla açarsın
ben geldim dersin.
ben de hiçbir şey sormam,
hiçbir şey demem,
sadece sarılırım.

çünkü sen o kadar bensin ki,
sensiz yaşamak
yarım kalmış bir türkü gibi.
sözü var,
ama sesi yok.

gel de bitsin bu ayrılık,
gel de tamamlansın bu eksik.
çünkü ben
ancak senin yanında
ben olabiliyorum.

Mustafa Alp
16/02/2026 06.00