anımsar mısın Şile yolunu, güneşli bir kış günüydü
yemek yediğimiz o körfezde yok ikimizden eser
bana git dediğin o pazar umutlarım ölmüştü
yok yarından dileğim, sen mutlu ol yeter
şimdi soğuk evimde kış kadar soğumuş kalbim
bir senfonidir yalnızlık, tek kişilik orkestrada
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta