Sen kendini kaybettin Şiiri - Kamile İlbey

Oysa insan en çok kendine ağlamalıydı.
Herkesin herşeyi olurken kendine hiç birşey olamadığı için.
Ben bir kendime dost olamadım.
Ben kendime yâr değil yara oldum.

Oysa en çok kendini sevmeliydi insan,
Başını okşamalı belki de kendi sırtını sıvazlamalıydı.
Koştuğun insanlar sana adım atmadığında anlamalıydın.
Ne kadar da sevilmediğini.
Ama suçlu arama..
Bunu sen görev edindin kendine
Çünkü evet demezsen herşeye, sevdiklerin gider sandın.
Kaybetme korkun yüzünden sen kendini kaybettin.
Bırakmalıydım giden gitsin.
Seni sen olduğun için sevmiyorsa bırak gitsin.
İşine geldiğinde değil, en zor gününe, en kötü haline katlanamıyorsa bırak gitsin.
Değdi mi ?

Şimdi dön bak kendine değdi mi ?
Bunca koşuşturmaca, bunca fedakarlık
Ne içindi, bunca gözyaşı, bunca sancı
Yalnızlık için miydi ?
Kendini kaybetmek için miydi ?
İstediğin oldu sen, sen değilsin artık.

Bu hikayede tek kaybeden sensin.
Hemde en ağır bedeli ödeyerek.
Sen kaybettin, sen kendini kaybettin.
Kendini bulmak isterken, kendine koşarken
Kendi ellerinle sonunu yazdın.
Kabul et artık kabul et,
Sen kaybettin, kaybettin .!