Bir özlemin tadı,
Bir hasretin adısın sen.
Bir buruk ezgisin şimdi eski plakta,
Kah ayrılık, kah özlemsin sen.
Bir öykünün konamayan son noktasısın.
Ve sen bir türlü bestelenmeyen o şarkının son notasısın.
Geçenlerde kırılan kristal vazonun en küçük parçası,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta