Bir kapı aralığından süzülen ışık gibi,
Nihal, seninle temasım bu: dolaylı ve sırlı.
Aynanın bu yanında, senin aksinde kendimi buluşum,
Sesinin yankısında kendi sesimi duyuşum.
Dokunmak mı? Avuçlarım boş kalıyor havada,
Çünkü sen zaten içimde bir çağlayansın,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta