Sen Gül Şiiri - Hamza Mamaş

Sen gül yeter
Yanmadan aydınlat gecelerimi
Işığının şiddetinden habersiz kadın
Yolumu sabaha ilk senle uladım.
Derdim olmaktan çoktan çıktı sokaklar
Karanlık odalar
Kararsız insanlar

Şimdi efsunlu yüzünde gül mevsimidir
En güzel gül senden geridir
Ruhuna denk aramam
Ruhun ruhumun sesidir
Güven hissederim senin gölgende
Kör mülteci yaşadığım tüm iklimlerde.
Yaban hayatına karışmış kuş gibi
Haydutlarla yaşanmış bir kış gibi
Köz içine attım taze ruhumu.
Kara kış kuşatmışken bütün ufkumu
Kurtuluşum nur ellerinle oldu.
Sükut uzaklardan gelip yüreğimde durdu.

Ey saf yanımın gül kadını
Körpe safi yüreğinden öpüyorum
Bulutlar üstündeyim muradına ermiş.
Serilmiş bir dünya dizlerinin önünde
Seni seyretmek ne kadar da güzelmiş