Sen Gittin Ben Öldüm

Bugün benden gidişinin yıl dönümü.
Yıllar geçmesine rağmen hâlâ bir acı var solumda.
Sanki derin, ucu bucağı olmayan bir kuyu.
Bir yara ve hiç iyileşmeyen.

Zamanla her yaranın iyileşeceğini söyleyenler bile dayanamadı akıp giden zamana.
Her şey bıraktığın gibi diyemem ama sana olan duygularım ve bıraktığın acı aynı en azından.
Artık sokakta kimseyi sana benzetmiyorum.
Uykusuz geceler geçirmiyor, postacılarla da tartışmıyorum.
“İzmir soğuk olur.” deyişin geliyor aklıma ve yarım kalan örgümü alıyorum elime.
Örgüyle aramızda acayip bir bağ oluştu; sanki o da bizim gibi yarım bitirilmek için beni bekliyor, ben ise mutlu olmak için seni.

Geçen hafta belki eski anıları yad ederim diye buluştuğumuz yerlere gittim.
Görsen, o kadar değişmiş ki…
Ne o iki katlı lokanta ne de adımızı kazıdığımız duvar var.
Oraya bir gözlemeci açılmış. Kapıda durup içeri baktım; biraz dalmışım bakarken.
Garson çocuk “Abla, iyi misin?” dedi.
Evet, doğru soru buydu: İyi miyim ya da iyi miydim?
“Iyi olacağım.” deyip müsaade istedim.
Ama hâlâ bilmiyorum nasıl iyi olunur.
Sonra eve döndüm.

Biliyor musun, evimin yolu hiç bu kadar uzun gelmemişti.
İçim geçmiş kanepede, yine sen geldin.
Ben seni unutamayacağım galiba.
Herkes ve her şey gittiğin günden beri seni unutmamam için koordineli çalışıp duruyor.

Herkes pek bir telaşlı; seni unutursam yaşayamam sanıyorlar.
Oysa ben gittiğin gün öldüm, bilmiyorlar.
Ben de sesli sesli gülüyorum, kimse öldüğümü anlamasın diye.
Şimdi sen söyle sevgili,
İnsan kaç kere ölür, kaç kere gömülür?
Bu hikâyenin mutlu bir sonu yok artık.
Sana gitmek düştü, bana da ölmek.
Sen gittin, ben öldüm…
06.01.2026 12:11